Mijn liefde voor journalistiek, voor het schrijven van verhalen, zat al in me toen ik een klein meisje was. Samen met mijn beste vriendin was ik dagelijks druk in de weer met het maken van onze eigen magazines en krantjes. Een modeblad, een detective krant, sportverslagen, boekjes over dieren en natuur. Alles zelf geschreven en getekend. Voor dat laatste had ik overigens geen talent.

Na de middelbare school wist ik het zeker: ik ging Journalistiek studeren. Maar ik werd uitgeloot en maakte de keuze voor Communicatie. Vanuit die opleiding rolde ik als vanzelf de wereld van het werken in. Op het vlak van marketing en communicatie. Veel van wat in de werkende jaren die volgden, gepubliceerd werd bij die organisaties (MTV, Amsterdam Admirals, First Choice) kwam van mijn hand. Zo hield ik toch nog contact met datgene wat ik het liefst wilde doen én waar ik goed in ben: schrijven.

Op mijn dertigste was het moment daar om mijn journalistendroom waar te maken. Sportjournalist bij voorkeur. Want sport dat is mijn tweede liefde, zowel actief als passief. Na een master Journalistiek aan de Universiteit Leiden volgde een freelance periode als (sport)redacteur en tekstschrijver. Bij toeval belandde ik na vier jaar in een heel andere wereld; die van de goede doelen, bij SOS Kinderdorpen. Een bijzondere wereld, waarin ik het vertrouwen kreeg van kinderen, jongeren en ouders uit kwetsbare families om hun verhaal op papier te zetten en te delen. Indrukwekkende verhalen waarin kracht, moed, verdriet en dromen, hun levens zoals zij die (moesten) leiden, centraal stonden. Een nieuwe liefde.

En nu breng ik deze liefdes bij elkaar. Met Bureau Storsbergen doe ik wat ik al van jongs af aan heb willen doen: de verhalen van mensen -klein, groot en bovenal persoonlijk- optekenen en delen.