Green Bay Packers: een religie

Opdrachtgever: USA Sports Magazine
Jaar: 2011
Auteur: Jolien Storsbergen

Twee grote bronzen beelden wachten je op voor de hoofdingang van het stadion.  Rechts staat Earl ‘Curly’ Lambeau, een football in zijn hand. Hij wijst. Naar Vince Lombardi. Beiden grootheden in de geschiedenis van de National Football League en de Green Bay Packers in het bijzonder. Lambeau is de oprichter van het team, Lombardi haar meest befaamde coach. De prestigieuze NFL kampioenschapstrofee draagt Lombardi’s naam. En dit jaar brachten de spelers voor de vierde maal in de SuperBowl geschiedenis ‘Lombardi back home’, thuis naar Curly’s Lambeau Field.

Het is de openingsdag van het 2011 football seizoen, maar het beeld zal op iedere andere game day niet anders zijn: buiten Lambeau Field drommen tienduizenden Packer fans samen. Het lijkt alsof alle inwoners van Wisconsin een vrije dag hebben en iedereen naar Green Bay is gekomen. Wel of geen ticket. Dat voor het overgrote deel het laatste het geval is, houdt ze niet tegen. Ook dan kom je gewoon naar het stadion en kijk je op de parkeerplaats naar de grote schermen of je eigen meegenomen tv. ‘Het gevoel om in de buurt van Lambeau en het team te zijn, is al heel speciaal’.

Maar liefst 88.000 mensen staan er op de wachtlijst voor een seizoenpas, meer dan er in het stadion kunnen. De gemiddelde wachttijd is dertig jaar, maar een snelle berekening leert dat met het inleveren van slechts 90 passen per jaar, je er zo enkele decennia bij op kan tellen. De gelukkige fans die in het bezit zijn van een seizoenkaart of zelfs maar een losse ticket, hebben dus goud in handen. Een plaats in Lambeau Field is met recht de ‘hottest ticket in town’, en misschien wel van het hele land.

In het stadion wappert het groen en goud je tegemoet. En dat niet alleen. Er waait een wind van nostalgie. Hoewel de entrees –waaronder het enorme glazen atrium- en de omloop rond de tribunes modern zijn, voel je bij de binnenkomst direct dat je op een speciale plek bent. Bij elke stap op de trap naar de tribune wordt dat gevoel sterker. Eerst zie je de lucht en dan sta je binnen. Binnen in een arena. Een oude strijdarena. Zoals die uit de Romeinse tijd. Niks geen stoeltjes en luxe pluche, maar betonnen treden waarop een plank gespijkerd zit. Daar kún je zitten, maar in Green Bay: daar sta je. Achter je team. En voor het stadion. Altijd.

Daar op die grasmat –van echt gras-, waarop je de spelers bijna aan kunt raken, treden de sterren van nu in de voetsporen van hun illustere voorgangers. Hier leidde Quarterback Bart Starr zijn team naar overwinningen in Super Bowl I en II. Hier gaf Lombardi zijn aanwijzingen vanaf de zijlijn. Dit is waar Halfback Tony Canadeo de derde 1.000 yard rusher in de pro football geschiedenis werd, waar Defensive End Willie Davis de Packers naar vijf division titels in de zestiger jaren leidde en Defensive End Reggie White de ‘Minister of Defense’, de koning van de sack was met onder andere een record van drie sacks in de Super Bowl XXXI overwinning tegen New England. Hier is geschiedenis geschreven, en het huidige team van hoofdcoach Mike McCartney is bezig met een nieuw succesverhaal.

Op de tribunes staan fans die er al waren in de periode van Lombardi, fans die vier keer per jaar vanuit Los Angeles invliegen om hun team aan het werk te zien, fans waarvan de seizoenpas van generatie op generatie is doorgegeven, maar bovenal fans die altijd achter hun team en haar spelers staan. For better or for worse (zie kader). In weer en wind bovendien. Want het strijdveld van Lambeau Field heeft geen dak. Dat is op zich geen unicum. Andere stadiums in de NFL hebben dat ook, maar die liggen veelal zuidelijker. In Green Bay, dicht tegen Canada aan, strijd je niet alleen tegen je opponent maar ook tegen de elementen. En die elementen kennen geen genade. Een wedstrijd tegen de Packers in de donkere wintermaanden is wel het laatste wat je wilt als football team. Temperaturen van -20 graden Celsius en een meter sneeuw op het veld maken je trip naar de ‘frozen tundra’ als een enkeltje naar de hel. En terwijl je als bezoekend-team-speler over het veld ploegt, hunkerend naar het einde van de wedstrijd en de warmte van de kleedkamer, staan de ‘cheese heads’ in hun blote bast op de tribune. Alsof er niets aan de hand is. ‘Door onze aderen stroomt Packer-bloed en dat maakt warm.’

Het idee voor een nieuw stadion is meerdere malen geopperd. Een overdekt stadion. Een andere locatie. Maar de fans stemden tegen. En de stem van de fans, die telt in Green Bay. Hier hebben sponsors en exorbitant rijke teameigenaren het niet voor het zeggen, maar zijn zij de baas. Green Bay Packers is het enige community owned team in de National Football League, wat wil zeggen dat de lokale gemeenschap de eigenaar is. Op dit moment hebben 112.158 mensen een aandeel in het team, een enorm aantal in de kleine markt die Wisconsin is. En voor hen weegt geschiedenis zwaarder dan commercie. Het maakt de band met het team én het stadion alleen maar sterker.

Natuurlijk zijn er renovaties geweest. Dat kan niet anders: Lambeau Field is het oudste, langst bespeelde stadion in de NFL geschiedenis. Sinds 1956, nu dus 55 jaar, is het stadion al het toneel van Packer wedstrijden. Het Qualcomm Stadium van de San Diego Chargers volgt op gepaste afstand (45 jaar oud). In de stadiongeschiedenis van de sport zijn alleen Wrigley Field van de Chicago Cubs (eerste game in 1914) en Fenway park van de Boston Red Sox (viert in 2012 het 100-jarig bestaan) ouder. De renovaties hebben voor betere, moderne faciliteiten voor fans en bovenal spelers gezorgd. De trainingsruimten zijn vergroot en voorzien van de modernste apparatuur, er zijn verschillende meeting ruimtes -één voor elke positie-, een basketbalveld, en een teamrestaurant en lounge. Pronkstuk is de naar een football gevormde kleedkamer, waarbij de lockers het logo van de Green Bay Packers omsluiten.

Ondanks die nieuwigheid en moderne snufjes, komt de geschiedenis van Lambeau Field en haar spelers overal terug. Zo kijken sterren van weleer vanaf levensgrote posters toe op de activiteiten in de trainingsruimten, hangen de teamfoto’s van alle jaren in de auditoria en zijn de muren voorzien van beelden en uitspraken van spelers en coaches, en krantenkoppen over de jaren heen. Maar de rijke traditie komt het mooist terug in de nieuwe spelerstunnel. Toen de oude tunnel aan de noordzijde van het stadion moest plaatsmaken voor de nieuwe loop van de kleedkamer naar het veld aan de zuidoost zijde, eiste toenmalig hoofdcoach en General Manager Mike Sherman dat drie enorme betonnen platen van de originele tunnel uitgehakt werden en ingelegd in de nieuwe tunnel. ‘Over die platen hebben de grootste spelers in de historie van het team gelopen, en de spelers van nu moeten in hun voetsporen kunnen lopen op weg naar nieuwe herinneringen.’

Overal in Lambeau adem je geschiedenis, ruik je nostalgie. Ja hier ís die band, een innige vereniging van de fans met het team én de omgeving. Het is een pact die voor het leven is: de Green Bay Packers zijn een religie, met Lambeau Field als heilige grond.

FOR BETTER OR WORSE

Na de Packers successen van 1956-1970 onder Bart Starr volgden de magere jaren, die ruw gezegd zo ongeveer de volledige jaren ’70 en ’80 besloegen. De tribunes bleven echter vol, de seizoenpassen jaar na jaar uitverkocht. De ommekeer in de resultaten kwam met Brett Favre, die het team in 1997 voor het eerst in dertig jaar naar de Super Bowl zege leidde. De wachtlijst groeide gestaag. Vijftien jaar was hij de onbetwiste leider en held van de Packers, totdat hij met pensioen ging en toch weer niet. Zijn uitstapje naar aartsrivaal Minnesota Vikings kon de waardering van de fans niet wegdragen. Ooit zal ook hij in de Packers Hall of Fame opgenomen worden, maar tot op heden is hij nog niet vergeven. De adoratie valt nu ten deel aan quarterback Aaron Rodgers. Hij bracht in zijn derde seizoen, de vierde Super Bowl naar Title Town en trad daarmee in de reuzengrote voetsporen van zijn voorganger . In de religie van de Green Bay Packers maakt dat Rodgers tot hun nieuwe God: een God die bovendien ook nog eens uitverkozen werd tot de meest recente Super Bowl MVP.

10 MINUTEN – INSIDE THE LOCKER ROOM

Tien minuten hebben de spelers  na de wedstrijd om ‘af te koelen’. Zeshonderd luttele seconden. En die starten als de wedstrijdklok op nul staat. Op een drafje gaan ze richting kleedkamer. In de tunnel staat de verzamelde pers al klaar. Geen tijd voor wat mooie woorden van de coach: de pakken moeten uit, de spelers onder de douche. De seconden tikken weg, time’s up. Als aasgieren duiken de journalisten de grote, ovalen kleedruimte van de Packers in. Onderbroeken schieten over blote billen. Het zweet gutst nog altijd van de enorme lijven. Met hun rug staan de spelers naar het vijf rijen dikke journaille. Hoewel, alleen de spelers die deze avond opvallend gepresteerd hebben en de ‘grote’ namen krijgen deze massale aandacht. De overige jongens staren wat eenzaam voor zich uit. Zij hoeven zich niet om te draaien, zij zijn vandaag en misschien wel nooit niet het ‘object of affection’. Zolang het gezicht gericht is op hun kastje, mogen er geen vragen gesteld worden. Maar één blik opzij en het spervuur barst los. De spelers spreken rustig en bedachtzaam, en zo zacht dat ze op één meter afstand al niet meer te verstaan zijn. Een wereld van verschil met de hard uitgesproken en klare taal op het veld. Met een goede quote op zak, rennen de reporters met grote snelheid naar de volgende speler. Net zolang tot er niemand meer in de locker room is. De post game meal is gestart. De wedstrijd is twintig minuten geleden afgelopen. De rust is reeds wedergekeerd.